Nasz Człowiek w Niebie

Widziałem człowieka świętego. Tak może powiedzieć dziś każdy, kto chociaż raz miał okazję spotkać Jana Pawła II. Świętość tę już w dzień Jego pogrzebu ogłaszał zgromadzony na placu św. Piotra lud Boży, unosząc nad głowami transparenty z napisem: Santo subito – Natychmiast święty.
Myślę, że te słowa „Santo subito” nie były pustymi słowami. Ten, kto je napisał, z pewnością zrozumiał przesłanie, o jakim nauczał Jan Paweł II przez całe swoje życie. Ojciec Święty poprzez swoją osobę, przykład pokazywał, co to znaczy być osobą świętą. Droga do świętości prowadzi przez modlitwę, pracę i ofiarę…
ARTURO MARI, fotograf papieski

Kiedy umarł Ojciec Święty, chodziłem po korytarzach watykańskich, wypełniając nadal swoją funkcję ceremoniarza, i płakałem. Chyba pierwszy raz w moim dorosłym życiu nie wstydziłem się łez. Ale były to łzy nad samym sobą: że nie jestem taki jak o­n, że nie jestem świętym kapłanem, że nie jestem całkowicie oddany Panu Bogu, że nie jestem po prostu Totus Tuus. To niesamowite. Miliony ludzi są przekonane, że znały Jana Pawła II z bliska, że znały Go osobiście. Kiedy cierpiał, odchodził, umierał, świat się zatrzymał, zapłakał, przyklęknął. I nie dziwię się temu. Bo Papież reprezentował Boga całym sobą. Dlatego ludzie tak bardzo się śpieszyli, aby się z Nim spotkać. Bo kto do Niego przychodził, spotykał Chrystusa. Oto tajemnica Jego świętości; całym sobą reprezentować Boga.
KS. KONRAD KRAJEWSKI, ceremoniarz papieski